
با احترام تمام هشتادمین سالگرد تولد حضرت غزل معاصر ، هوشنگ ابتهاج رو گرامی میدارم . در باره اش حرف بسیار زده شده . از مای کمترین که ثنای چنین موجودی بر نمیاد . همین یه تبریک خالصانه گمونم مورد قبول قرار بگیره . با ابتهاج از اوایل دهه شصت آشنا شدم . تقریبا همون وقتها که با آثار استاد شجریان هم . انزوا و فروتنی سایه و غربت نشینی او شاید کمی در اذهان مردم کمرنگش کرده در حالی که مداحان و چکمه بوسان این روزها معمولا معروف تر و بالا نشین ترند . که این چیزی از نشان برازندگی کسی چون ابتهاج کم نکرده و نمیکنه . گرچه توی این مملکت سفله پرور معمول اینه که اگر میخوای معروف بشی و بزرگ باید بمیری . با این حال ابتهاج بزرگ بوده و هست و همچنان خواهد بود .
:: پ ن : هشتاد سالگی سایه [ مسعود بهنود ]

